SPRAWY ADMINISTRACYJNE

W jakim czasie powinna być załatwiona sprawa z zakresu administracji publicznej, np. rozpatrzenie wniosku strony skierowanego do konkretnego urzędu?

 

Co do zasady organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki ( art. 35. Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego)W W. Określenie „bez zbędnej zwłoki” nie oznacza, że sprawa ma być załatwiona natychmiast, ale tak szybko, jak jest to możliwe. Pracownik organu nie może zatem odłożyć załatwienia sprawy do dnia upływu ustawowego terminu jej załatwienia, ale powinien załatwić ją w jak najkrótszym terminie.

Art. 35§ 2.KPA  Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ.

§ 3. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.
Jeśli organ administracji publicznej nie jest w stanie załatwić sprawy w terminie przedstawionym, ma obowiązek poinformować o tym strony, podać przyczynę zwłoki oraz wyznaczyć kolejny termin, w którym dana sprawa zostanie. Na niezałatwienie sprawy w określonym terminie przysługuje stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Opr. Agnieszka Kołudzka

Źródło:
-Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U 2000.98.1071)
-Komentarz do DZ.U. 2000.98.1071 (U) Kodeks Postępowania Administracyjnego. Piotr Przybysz

 

Czy pracując na etacie i prowadząc działalność gospodarczą mam obowiązek odprowadzać ZUS z obu, źródeł dochodu?

To zależy. Co do zasady, gdy osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę spełnia jednocześnie warunki do objęcia jej obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi z innych tytułów, podlega ona obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jedynie ze stosunku pracy. Z pozostałych natomiast tytułów może być objęta ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi dobrowolnie. W związku z tym osoba pracująca na etacie, której pracodawca opłaca ZUS nie musi odprowadzać ZUS-u z tytułu prowadzonej działalności.
Do bycia nieobjętym składkami musi zostać spełniony jednak jeszcze jeden warunek. Osoba zainteresowana, musi ze stosunku pracy osiągać dochody w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia. Tylko spełniając ten warunek ubezpieczenie społeczne z prowadzenia działalności gospodarczej są dla niej dobrowolne.

Paweł Bielski

 

Jak przebiega procedura wywłaszczeniowa?

Organem właściwym w sprawach wywłaszczenia jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

                Wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie.

                Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, należy poprzedzić rokowaniami o nabycie nieruchomości w drodze umowy przeprowadzonymi między starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej, a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia rokowań może być zaoferowana nieruchomość zamienna.

                W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym informację o zamiarze wywłaszczenia starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, podaje do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty wdanej miejscowości oraz przez ogłoszenie w prasie o zasięgu ogólnopolskim. Jeżeli wywłaszczenie dotyczy części nieruchomości, ogłoszenie zawiera również informację o zamiarze wszczęcia postępowania w sprawie podziału tej nieruchomości. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia, nie zgłoszą się osoby, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, można wszcząć postępowanie w sprawie podziału i postępowanie wywłaszczeniowe.

                Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego na rzecz Skarbu Państwa następuje z urzędu, a na rzecz jednostki samorządu terytorialnego – na wniosek jej organu wykonawczego. Wszczęcie postępowania z urzędu może także nastąpić na skutek zawiadomienia złożonego przez podmiot, który zamierza realizować cel publiczny. Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego może nastąpić po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy, wyznaczonego na piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a także osobie, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na tej nieruchomości. Termin ten liczy się od dnia zakończenia rokowań. Termin wyznacza starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

                Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego następuje z dniem doręczenia zawiadomienia stronom lub z dniem określonym w ogłoszeniu o wszczęciu postępowania, wywieszonym w urzędzie starostwa powiatowego, po upływie terminu w nim wskazanym. Odmowa wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego, o które wystąpił organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego albo podmiot, który zamierza realizować cel publiczny, następuje w drodze decyzji. Nie dotycz y to nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym.

                Po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, przeprowadza rozprawę administracyjną Przejście prawa własności na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego następuje z dniem, w którym decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości stała się ostateczna.

Paweł Bielski

 

Czy w Polsce istnieje instytucja wywłaszczenia?

Tak. Instytucję tą przewidują już przepisy Konstytucji. Zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Zasady wywłaszczenia precyzuje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2004 nr 261 poz. 2603). Na jej podstawie wywłaszczeniu może podlegać nieruchomość, która położona jest na obszarze przeznaczonym w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne, jak również nieruchomość, dla której wydana została decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wywłaszczenie nieruchomości może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa nie może być wywłaszczona. Co nie dotyczy wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego oraz ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomość.

Paweł Bielski

 

Komu i co grozi za złamanie zakazu palenia?

W związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, pojawił się zakaz palenia papierosów w miejscach publicznych. Zaostrzona ustawa antynikotynowa za złamanie wynikających z niej norm prawnych przewiduje dotkliwe sankcje, zarówno dla samych palaczy jak i właścicieli lokali, którzy się do niej nie zastosują.
Nowe przepisy ustawy nakładają na właściciela obowiązek informacyjny. Zgodnie z ich treścią właściciel lub zarządzający obiektem lub środkiem transportu, w którym obowiązuje zakaz palenia wyrobów tytoniowych, umieści w widocznych miejscach odpowiednie oznaczenia słowne i graficzne informujące o zakazie palenia wyrobów tytoniowych na danym terenie lub środku transportu, zwane dalej “informacją o zakazie palenia tytoniu”. Osoby, które sprzedają wyroby tytoniowe osobom poniżej 18 roku życia lub nie umieszczają informacji o zakazie sprzedaży wyrobów tytoniowych takim osobom oraz będąc właścicielem lub zarządzającym obiektem lub środkiem transportu, nie umieszczą informacji o zakazie palenia tytoniu podlegają karze grzywny do 2.000 zł.
Sankcjami objęci są nie tylko właściciele miejsc w których nie ma zakazu palenia, lecz również sami palący Kto pali wyroby tytoniowe w miejscach objętych zakazami określonymi powyżej podlega karze grzywny do 500 zł.

Paweł Bielski

 

Gdzie wolno palić?

   W związku z wejściem w życie nowelizacji ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, 15.11.2010 r. pojawił się zakaz palenia papierosów w miejscach publicznych. Zaostrzona ustawa antynikotynowa za złamanie wynikających z niej norm prawnych przewiduje dotkliwe sankcje, zarówno dla samych palaczy jak i właścicieli lokali, którzy się do niej nie zastosują. Nie znaczy to jednak, iż zakaz palenia jest absolutnie bezwzględny. Właściciel lokalu może bowiem wyznaczyć miejsce przeznaczone na tzw. palarnię.
Zgodnie z ustawową definicją palarnia jest to wyodrębnione konstrukcyjnie od innych pomieszczeń i ciągów komunikacyjnych pomieszczenie, odpowiednio oznaczone, służące wyłącznie do palenia wyrobów tytoniowych zaopatrzone w wywiewną wentylację mechaniczną lub system filtracyjny w taki sposób, aby dym tytoniowy nie przenikał do innych pomieszczeń.
Właściciel lub zarządzający może wyznaczyć palarnię:
1)   w domach pomocy społecznej lub domach spokojnej starości,
2)   w hotelach,
3)   w obiektach służących obsłudze podróżnych,
4)   na terenie uczelni,
5)   w pomieszczeniach zakładów pracy,
6)   w lokalach gastronomiczno-rozrywkowych.
Właściciel lub zarządzający lokalem gastronomiczno-rozrywkowym z co najmniej dwoma pomieszczeniami przeznaczonymi do konsumpcji, może wyłączyć spod zakazu palenia zamknięte pomieszczenie konsumpcyjne, wyposażone w wentylację zapewniającą, aby dym tytoniowy nie przenikał do innych pomieszczeń.
Podobnie sytuacja ma się również w urzędach, sądach i innych miejscach znajdujących się pod opieką administracji Państwowej. Zgodnie z nowymi przepisami Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych i Minister Sprawiedliwości określą, w drodze rozporządzeń, szczegółowe warunki używania wyrobów tytoniowych na terenie podlegających im obiektów oraz środków przewozu osób, uwzględniając potrzebę zachowania miejsc pracy, nauki i służby jako stref wolnych od dymu tytoniowego oraz ochrony niepalących przed dymem tytoniowym.

Paweł Bielski

 

Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), rozpowszechnianie materiałów publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.